Reisverslag Madeira 2014

Ponta de Sao Lourenco - Levada do Calderaeo verde

Reisverslag van onze 8-daagse wandelvakantie in Madeira in april 2014

Waarom Madeira als vakantiedoel?

Madeira stond al heel lang op het reisverlanglijstje van Ineke. Uit de leuke verhalen van veel voorgangers merkten we al dat dit een prima wandellocatie is. In januari bleek ineens dat Johan 2 weken mei vakantie zou krijgen; in een week dat bijna geheel schoolgaand Nederland niet vrij was. Het besluit om een reis naar Madeira te boeken was dan ook snel genomen. Een impulsief genomen besluit dat heel goed is uitgevallen. Omdat we nu redelijk buiten de schoolvakanties zitten, vielen de kosten mee.

Uitgangspunt was dat we een auto wilden huren met een huisje ergens op het eiland. Dit huisje kon dan als basis dienen voor de te maken wandelingen. Na lang zoeken zijn we terecht gekomen bij www.Jiba.nl die het voor ons meest geschikte huisje had: Casas ValeParaizo bij Camacha bij Camacha. Een waar eldorado. Wat een pracht locatie. Zie ook de website van Vale Parazio. Daar vindt je ook veel leuke foto's van de tuin. Je kunt dit huisje ook rechtstreeks boeken via www.valleparaizo.com.

We kunnen iedereen deze huisjes aanraden. Casas Valeparaizo heeft 6 huisjes van verschillende grootte, rondom het huis waar de eigenaar woont, in een grote prachtig bloeiende tuin. De tuin is zo groot dat je geen last hebt van andere bewoners. Super service, pracht locatie, rust. Best of both worlds: Luxe en vrijheid van een eigen huisje en de service van een hotel. Ja, Eleonor komt af en toe langs om de bedden recht te leggen, handdoeken te brengen en wat huishoudelijk werk te doen. En komt langs om te vragen of alles goed is. Echt super. Verder heb je niets aan Jiba. Wij hebben niet gecontroleerd of apart boeken: vlucht+huisje+auto goedkoper is via Jiba, maar dat zou dan ook de enige reden zijn om het via Jiba te boeken.

Ons huisje heet Casa de Pinhas. Details en leuke foto's kun je vinden op de site van valleparaizo.
Het huisje heeft slechts twee kleine minpuntjes, die ik alleen even wil noemen, omdat sommige mensen dit wel belangrijk vinden:
1) De temperatuur in de omgeving van het huisje is lager dan b.v. in Funchal. Wij hebben daar totaal geen last van gehad. Als het wat kouder is trek je een trui aan. En op de middagen dat wij buiten zaten was het eigenlijk al weer te warm om in de zon te zitten.
2) het ligt niet echt centraal. Dat betekend dat voor tochten naar de westkant van het eiland je wat verder moet rijden. Maar door de vele tunnels is dat voor ons geen bezwaar.
Kortom: een volgende keer, en ik hoop dat die er komt, zal ik zeker ditzelfde huisje weer boeken.

Het wandelen op de levada's is ideaal. Lastig is wel dat een cirkelwandeling, wat wij altijd graag doen, wat moeilijker te realiseren is. Dat betekent dus veel stijgen en dalen van de ene levada naar de andere, of heen en weer wandelen. Beide hebben we gedaan. Eigenlijk zou je af en toe met de bus moeten gaan, maar daar houdt Johan niet van.

Als ondersteuning en voorbereiding heeft Ineke gebruik gemaakt van o.a. de Sunflower wandelgids. Helaas is ze zo dom geweest om deze als ebook te kopen. Lekker snel. Maar dat is dus de miskoop van het jaar. Een wandelgids als ebook is niet echt handig. Die kun je n.l. niet even gemakkelijk meenemen. Dus hebben we veel uitgeprint. Daardoor ben je niet flexibel en kun je niet alsnog halverwege je vakantie voor een andere wandeling kiezen. Nog belangrijker: Ineke vond het geen prettig boek om mee te werken. Ineke is meer een liefhebber van de Rother wandelgids. Daar heeft Ineke ook een aantal van uitgeprint (via internet). Duidelijk, begrijpelijk en overzichtelijk.

Ineke is inmiddels gestart met het zoeken naar nieuwe leuke cirkelwandelingen voor een volgende keer. Omdat ze nu een beetje doorheeft hoe eenvoudig of moeilijk de wandelingen zijn, heeft ze er al weer een paar leuke gevonden. Wel willen we dan 11 i.p.v. 8 dagen. Heb je net wat meer tijd om alles te bewandelen. En we willen dan, op verzoek van Johan, een kleine maar krachtige auto huren: 1.8 l. motor i.p.v. de 1.2 l. die we hadden. De wegen zijn af en toe best wel stijl en met onze auto was dat af en toe kruipen.
Madeira: TOT ZIENS!

Maandag 21 april
Dagactiviteit: Vlucht Amsterdam - Funchal; wandeling Ponta de Sao Lourenco

Tweede paasdag en in plaats van uitslapen staan we goddeloos vroeg op.
Om half vier gaat de wekker. Binnen een half uur vertrekken we met Anita, onze dochter die thuis heeft geslapen, naar het vliegveld. Keurig 2 uur voor vertrek van het vliegtuig komen we aan op Schiphol. Gisterochtend hebben we al ingecheckt. Stoel 5A en B, dus lekker vooraan en bij het raam.
Al snel is ook de eerste tegenslag. Op internet stond bij handbagage twee maten vermeld. Er stond alleen niet bij dat als je handbagage de grote maat is, je die niet mee mag nemen de cabine in maar dat die gratis mee gaat als ruim bagage. Dus ter plekke hebben we de bagage opnieuw verdeeld, zodat de handbagagekoffer in het ruim mee kan. De sauna tas, ideaal voor reizen en goed te gebruiken als handbagage, wordt nu even laptoptas. De jassen gaan in de koffer voor het ruim. Ook weer opgelost. Denken we net te weten hoe het werkt (geen vloeistoffen etc. en handbagage van de juite maten) en dan heeft men het weer veranderd.
We lopen door naar de gate waar nog iemand van Transavia Ineke aanspreekt over het feit dat ze maar 1 stuk handbagage mee mag nemen het vliegtuig in, terwijl ze er met twee zit. Gelukkig kan ze hem geruststellen door de ene tas in de andere te doen. We waren door deze snelle wissel truc wel ons lege flesje voor water kwijt geraakt. Die was nu in de ruimbagage verdwenen. Dus kopen we nog even een flesje water voor onderweg als Johan ineens een hoestbui krijgt. De prijs van een flesje water is op het vliegveld en in het vliegtuig even duur ± 2,50 euro.
De vlucht verloopt rustig. We doezelen nog wat om het tekort aan slaap in te halen en om half 10 arriveren we op het vliegveld bij Funchal. Helemaal geen enge landing of zien we dat niet, omdat we aan de linkerkant van het vliegtuig zitten?

Er is geen douane controle (we zijn nog steeds in de EU), dus we lopen direct naar de bagage waar al snel onze tassen langs komen. Op weg naar de autoverhuurbalies loop je nog langs een prachtige maquette van het eiland. Hierop kun je goed zien hoe stijl de bergen zijn en hoe diep de dalen.
Helaas nemen we er te weinig tijd voor.
Bij de autobalies begint het wachten. Meer dan een uur staan we in de rij voor de balie van Hertz . Per klant nemen ze zeker 10 minuten de tijd. Daar proberen ze ons natuurlijk weer een duurdere auto met krachtiger motor aan te smeren. Mooi niet. We houden voet bij stuk. Toch krijgen we een upgrade naar een Renault Clio i.p.v. een Peugeot 107. Overigens met gelijkblijvende motorcapaciteit. Op de parkeerplaats wordt ons de sleutel van de auto overhandigd. Eindelijk zijn we dan op weg in Madeira.

We rijden eerst naar Machico, waar we eigenlijk koffie willen drinken. Lunch hadden we voor het gemak mee genomen uit Nederland. Na 2 keer op en neer rijden zonder een parkeerplaats te zien geven we het op en rijden naar onze eerste wandeling: Ponta de Sao Lourenco (Sunflower wandeling 13) . Omdat we slechts 2 kleine flesjes drinken bij ons hebben kopen we nog een flesje water bij een kraampje op de parkeerplaats.
Dan kan het echte werk beginnen. De wandeling door de “woestijn” van Madeira. Nou niet echt een woestijn, maar wel prachtige vergezichten. Een mooie route, maar niet een typische Madeira wandeling. Nauwelijks begroeiing maar wel veel wandelaars.
Na een half uurtje lopen begint het te regenen. We zagen de bui al van over zee aankomen. We hebben de regenjassen in de auto gelaten, dus we proberen de kleine regenponcho’s aan te trekken. Maar het waait erg hard en door die harde wind klappert het erg. Poncho’s en harde wind gaan niet samen! De regen stopt gelukkig als we de poncho’s aan hebben. Wel blijft het koud en het waait zo hard dat je soms bijna van het pad af waait. Een mooie route. De track van de route is te vinden op www.wikiloc .com Ponta de Sao Lourenco (hoogteverschil 349 meter; afstand 6,9 km; onze tijd 3:19 uur). We maken overigens niet de extra track aan het eind van de lus. Dat blijkt een beklimming van een berg te zijn. Dat is voor vandaag iets te veel van het goede.

Terug bij de auto zijn we via een toeristische route (ER 207 via Santo Antonio Da Serra) naar de supermarkt in Camacha gereden, waar we de nodige levensmiddelen inslaan. Overigens worden de wegnummers niet aangegeven. Je moet dus rijden op de plaatsnamen. Wij gebruiken daarnaast nog een Nüvi GPS voor de auto routes. En een Oregon 450 GPS voor de wandelingen. Het bevalt goed om dit gescheiden te houden. De één staat ingesteld op auto gebruik, de ander voor wandelen. Zo probeert de auto GPS je niet langs wandelpaden te leiden.
De laatste etappe voor vandaag brengt ons naar ons huisje (Casas Valleparaizo). In eerste instantie moeilijk te vinden. Ineke had de documentatie niet goed gelezen! We zijn het weggetje opgereden waar volgens Ineke de huisjes aan lagen, maar hier zien we nergens een bordje met de naam of een verwijzing van het huisjes complex. We rijden tot (bijna) bovenaan het weggetje en zijn toen maar terug gereden want het werd wel heel erg onherbergzaam. Na 2 maal vragen leren we dat we naar rechts moeten, één weggetje verder. Toen was het eenvoudig. Wij namen de weg tussen de roze muur en de bushalte. Je moet na de bushalte pas naar rechts. Hier zijn we goed en komt ELeonor ons al tegemoet (er staat ook een briefje met onze namen). Na een glaasje Madeira wijn en een kopie van ons paspoort brengt Eleonor ons naar ons prachtige huisje: Casa da Pinhas. Wat een pracht plek! Eleonor laat ons de details zien. Ze heeft zelfs een prachtig boeket van witte aronskelken op de schoorsteenmantel gezet. Die groeien in de tuin van Casas Valleparaizo. Het hout staat al klaar naast de open haard voor een vuurtje.
Om de auto te parkeren moeten we inderdaad via het weggetje rijden waar we net al op geweest waren. Dus zo gek was onze veronderstelling niet om hier naar toe te rijden. Johan gaat eten koken maar Ineke voelt zich niet lekker. Na 2 happen eten gaat ze naar bed. Johan volgt snel na het eten. Beide zijn we doodmoe. De afwas blijft staan.

Dinsdag 22 april
Activiteit: wandeling levada do Calderaeo verde

Om half acht staan we op. Dan wordt het net een beetje licht. We maken een ontbijtje met thee, wit brood, ei, yoghurt en Madeira-iaanse banaantjes.
Na het ontbijt vertrekken we naar Queimadas, waar we de wandeling langs de Levada do Caldeirao verde gaan doen.
De GPS wijst ons de weg. De auto heeft er af en toe moeite mee of Johan heeft af en toe moeite met het feit dat de auto niet zo snel kan. Ineke vindt het prima om zo langzaam te rijden.
De auto brengt ons desondanks keurig de bergen op en weer af. We rijden via Poiso naar Santana.

Onderweg zien we nog wel zo’n typisch Santana huisje, maar zijn er niet voor gestopt. Van Santana tot Queimadas komen we geen auto tegen, maar als we er aankomen is het een drukte van belang. We kunnen nog net een goede parkeerplek vinden. De mensen na ons moeten overal en nergens een parkeerplek zien te vinden. Vroeg starten kan dus uit.
We gaan eerst lekker koffie drinken voor het huis en starten daarna met de wandeling. Een mooie wandeling. Eenvoudig (omdat het pad vrijwel horizontaal loopt) en afwisselend. Doorkijkjes met mooie uitzichten, steile hellingen, watervallen, tunnels en een prachtige omgeving. Waar nodig zijn er goede relingen langs het pad, dus gevaarlijk is het nergens.
We zijn zeker niet alleen, al heb je niet echt last van elkaar. Wel is het frisser dan verwacht. De trui houden we vandaag dus maar lekker aan. Je loopt bijna de gehele route in de schaduw. Onderweg moeten we door diverse korte of langere tunnels. De tunnels zijn niet alleen donker, maar ook af en toe laag. Johan moest zich vaak, Ineke af en toe, bukken. Al met al leuk en spannend, omdat het licht van onze hoofdlampjes wat tegen valt. M.b.v. Ineke’s lampje, in de hand en schijnend op de grond en af en toe op het plafond (om te voorkomen dat Johan zijn hoofd stoot) komen we langzaam voetje voor voetje vooruit. In deze tunnels is vaak een reling langs het water.

Op het eindpunt van de wandeling, Calderaeo verde, is het erg druk. Iedereen pauzeert hier in het zonnetje. Vanaf daar is het nog een 20 meter naar de Caldero verde; een mooie waterval. We zien hier ook hele grote groepen wandelaars. Gelukkig komen we die bijna niet tegen onderweg tijdens de wandeling. We besluiten niet verder te lopen. De Caldeirao Inferno staat nergens aangegeven en het is al laat. We lopen, na een rustpauze, dezelfde weg terug. De track van de route is te vinden op: www.wikiloc.com levada do Calderaeo verde (hoogteverschil 66 meter; afstand 11,8 km; onze tijd 5 uur).

Via ongeveer dezelfde weg rijden we terug naar huis. In Camacha gaat Ineke nog even de winkel binnen om brood te kopen voor de volgende ochtend. Ze hebben nu zelfs bruin brood. Ineke koopt ook Pastéis de Nata; de taartjes die we vorig jaar gegeten hebben in Lissabon. Hier te verkrijgen in de supermarkt. Daaraan merk je dat je in Portugal bent.
Thuis aangekomen is het fris, maar we gaan toch nog even met de trui aan buiten zitten. ’s Avonds thuis gegeten en genoten van het openhaard vuur.


21-22 april:
Ponta de Sao Lourenco;
Calderaeo verde;
23-25 april:
levada Da Serra Do Faial;
levada Dos Tornos
levada Nova;
Ribeira Brava;
Ribeiro Frio;
levada Do Pozo Do Bezerra;
levada Do Furado;
Balcoes
26-28 april:
Pico Areirio;
Monte;
Funchal;
Eira do Serrado;
Rabacal;
Porto Moniz;
Seixal