Reisverslag Namibië en Botswana 2009

Tsodilo Hills - Ngepi camp

Zaterdag 25 juli
Einddoel: Malatso camp (Tsodilo hills)

Om 6:30 uur staan we op en vertrekken om 8 uur voor de laatste kms naar Tsodilo hills. Met de GPS is dit goed te vinden. De weg is op plekken bijzonder slecht: diep zand, waarbij je al slalommend om bomen en struiken moet laveren. Dit zonder vaart te verliezen want dat kan er toe leiden, dat je vast komt te zitten. Vlak bij Tsodilo Hills (we zagen ze al in de verte liggen) is er een splitsing van tracks. Welke nu nemen: link of rechts? We kiezen voor rechts. Achteraf blijkt dit een slechte keus te zijn. Het blijkt een neventrack te zijn die ontstaan is toen de hoofd track onbegaanbaar is geworden en leidt over de zandheuvel heen terwijl de hoofdtrack onderlangs de zandheuvel loopt. We rijden over slechte stukken waar de hoogte van het gras en de struiken op de weg aangeven, dat er al lange tijd geen auto meer overheen gereden is. Net als we na drie kwartier denken “nu moet het echt afgelopen zijn”, verbetert de weg zienderogen en voegt weer samen met de hoofdtrack. Deze eindigt op een gravel road waaraan een groot bord ons welkom heet bij “The National Heritage”. Bij de gate van Tsodilo hills staan veel kinderen, die van allerlei souvenirs willen verkopen en om pennen vragen. Het is zaterdag en er is dus geen school. Het geheel oogt als een poortgebouw en wij wachten op iemand, die het hek open doet. Maar er komt niemand, dus dan doen we het zelf maar open en beloven de kinderen, dat we bij terugkomst iets zullen kopen. Die kinderen zijn trouwens al aardig verpest door het toerisme want van klein tot groot roepen ze om “sweets”.


Hierna is het nog steeds enkele kms over een slechte weg naar de headquarters en het museum. En wat een grote hoeveelheid auto’s, die al voor ons zijn gearriveerd!!! We gaan eerst op de camping even koffiedrinken. De camping heeft zelfs een keurig toiletgebouwtje met water en douches. We hebben de Rhino trail gelopen onder begeleiding van een gids. Gelukkig hadden we de Lonly Planet bij ons. Hierin staan alle nummers op deze route goed beschreven. Het is een mooie wandeling met aan het eind een erg steile afdaling. Daarna waren er problemen met de betaling. Bij het kantoortje was de afspraak dat we een gids zouden krijgen en dat we aan het eind van de tocht P50 aan deze gids zouden betalen.

Maar klaarblijkelijk waren wij geholpen door een onofficiële gids. Ineke had in haar onschuld aan deze man gevraagd: “Are you our guide”? Waarop hij meteen bevestigend antwoordde. Na terugkomst bekeken we even de route, die we hadden gewandeld en toen Johan de gids wilde betalen was deze ineens verdwenen. Wel waren er een paar mannen, die vroegen of dat (ze wezen op onze gids op afstand) onze gids was. De mannen verklaarden: “they had to clear some matters with him”. Johan zou het geld aan hen moeten geven. Dit deed hij na de toezegging dat na het gesprek met deze man deze alsnog het geld zou krijgen. De gids moest in het kantoortje komen en uit de heftigheid van het gesprek was af te leiden, dat het hier om een onoplosbaar meningsverschil ging. We zijn in Botswana: over problemen wordt gepraat. Na enige tijd kwam onze gids verslagen over de camping lopen en Johan vroeg hoe het ging. Hierop reageerde hij met: “I worked all my life for the government. I am also an official guide. You have to tell them to give me my money”.  Johan heeft het toen opgelost door de onofficiële guide ook te betalen. Omdat we alleen nog P100 hadden en hij geen wisselgeld, heeft de man alsnog een goede dag gehad.
Daarna zijn we nog enkele kms naar het uiterste puntje gereden. Tenminste dat hebben we geprobeerd. Eerst komen we nog op een erg slecht stuk weg een tegenligger tegen. Geen mogelijkheid om naar links of naar rechts te gaan.
De tegenligger raakt in paniek, motor slaat af  en zit vast in het zand. Johan legt de bestuurder uit dat hij de versnelling in de lage gearing moet zetten en kan vervolgens nog 100 m achteruit rijden, daarna kunnen wij via de berm passeren.
Hierna proberen we via een track het eind van het pad te bereiken, waar we o.a. de zebra painting proberen te vinden.

Via de eerste route stuiten we op een boomstam. En zo te zien ligt die er al heel lang. Met veel moeite proberen we te draaien in het mulle zand. Daarna een andere route. Maar hier stuiten we op een rotsblok, die gegarandeerd de onderkant van onze auto zou beschadigen. Dus uiteindelijk 500 meter terug waar we de campsite tegenkomen, waarvan we dachten: “Leuke plek maar we gaan ergens buiten Tsodilo Hills overnachten”. Echter al het ploegen en heen en weer rijden en te vergeefs zoeken had zoveel tijd gekost, dat we nu dachten: “Hier blijven we maar overnachten”. We hebben het gevoel dat dit echt het einde van de wereld is. Het is een prachtige plek. Erg rustig. We komen geen mens meer tegen die dag. Johan beklimt nog even de berg waar we staan om een mooi plaatje te kunnen maken van onze campsite. Johan maakt macaroni met vlees uit blik, we hebben nl geen vers vlees meer.

Zondag 26 juli
Einddoel: Ngepi camp (Divundu)

Na het ontbijt proberen we het nogmaals. Nu te voet op pad vanuit de campsite naar het uiterste punt van de Tsodilo Hills. Op zoek naar de zebra painting. Maar na een wandeling van een uur geven we het op. Het pad is niet te vinden. Niet alleen houden de autosporen hier op, maar ook het voetpad is niet te vinden. Alleen een bordje aan het begin maar geen pad te herkennen. Dus gaan we terug naar de auto. Toch een leuke ochtendwandeling gehad. Tip: als je de paintings in dit gebied wilt bezoeken, neem dan een gids. Alleen is het dus niet te doen.

Na de koffie gaan we weer langs bij de office om te betalen voor de campsite. Maar dat blijkt niet nodig te zijn. Kamperen is gratis. Bij vertrek stond onze (onofficiële) gids er ook en hij herkende ons meteen. Met een brede glimlach groette hij ons. Overigens was de camping nu uitgestorven.
Er was geen enkele bezoeker. Dan gaan we weer op weg. Dit keer langs de middelste route. De van oudsher slechtst begaanbare weg blijkt nu een mooie gravelroad te zijn. Aangekomen op de asfaltweg gaan we richting het noorden. Onderweg komen we af en toe mensen tegen op weg naar de kerk of weer naar huis in mooie witte gewaden met blauwe of gele randen. Dat zijn leden van traditionele kerken. Hier in het noorden wonen de mensen voornamelijk in rieten huizen vanwege de nabijheid van veel water uit de Okavango.

Bij de grens verloopt alles prima. We moeten, zoals we al hadden verwacht, nog wel de 110 Pula betalen voor de wegenbelasting voor de auto, die we bij de grensovergang met Namibië niet konden betalen omdat daar alleen maar “Immigration” was.
Na de grens begint direct het national park Muhungo. We zien hier Roan antilopen, die we nog nooit eerder hadden gezien. Dit park is een water georiënteerd park en je ziet daarom weer andere dieren dan bv in Ethosha.
We zoeken een overnachtingsplek op Ngepi camp. Op de camping proberen we direct de accu’s van het fototoestel op te laden (die waren inmiddels leeg), maar de generator van de camping werkt maar sporadisch. De rest van de dag nemen we rust. We zitten aan het water op onze grote campsite en horen af en toe in de verte de nijlpaarden.


’s Avond eten we in de lodge. Johan bestelt hierbij nog een glas wijn, maar dat wordt een hele fles. Kleiner verkopen ze niet. Geen probleem voor hem. Het eten is niet echt bijzonder. We worden al kieskeurig. Er zijn ook maar heel weinig mensen die gebruik maken van het restaurant.

Maandag 27 juli
Einddoel: Ngepi camp (Divundu)

We gaan eerst naar Divundu om inkopen te doen. De supermarkt bij het Engen benzinestation heeft alleen de basis behoeften. Daarna naar de Popa falls om koffie te drinken. Aan het water is het heerlijk rustig.

Daarna nog wat rond gewandeld. De Popa falls liggen aan een camping. Het is een prachtige camping. Die zeker niet onder doet voor Ngepi. Die valt n.l. wat tegen. De prachtige verhalen die je leest op internet doen meer vermoeden dan de werkelijkheid en de grappig bedoelde bordjes komen op den duur je neus uit.
Daarna zijn we naar Muhungo National Park gereden. We zijn er nog maar net of we zien een horde Sable antilopen en Roan antilopen. Verder zien we nijlpaarden. We lunchen bij de Baobab tree. Heerlijk rustig met een mooi uitzicht over de rivier delta.
We rijden alleen de weg langs het water op en neer. Dat neemt al de gehele dag in beslag.
’s Avonds nog lekker gegeten. We horen aan de overkant van de rivier nog een olifant die een boom omtrekt, en nijlpaarden in de rivier.
Het hout voor het vuur hebben we op de camping gekocht. Dat werd net bezorgd door een slee met twee koeien ervoor.

<< Roy's camp- Holboom baobab camp
<< Sepupa
19-21 juli:
Heenreis; Waterbergplateau
22-24 juli:
Roy's camp; Holboom Baobab camp; Sepupa
25-27 juli :
Tsodilo Hills; Ngepi camp
28-29 juli:
Rundu; Tsinsabis
30 juli -1 aug:
Etosha
2-3 aug:
Kamanjab; Opuwo
4-6 aug:
Epupa falls;
Kunene River lodge
7-9 aug:
Ongongo falls; Palmwag
Spitzkoppe
10-13 aug:
Bloedkoppie; Gamsbergpas
Windhoek; Terugreis