,

Reisverslag NamibiŽ & Botswana 2012

Central Kalahari Game Reserve- Sunday pan - Motopi - Ghanzi - Thakadu Bush camp - Windhoek

Zondag 19 augustus
Eindpunt van de dag: Campsite Sunday pan (CKSUN03)

We gaan weer vroeg op pad. Als we in de omgeving van Rakops komen besluiten we om Anita wakker te bellen naar haar vaste telefoon. Het is kwart voor acht. Met de gewone mobiele telefoon lukt het niet. We doen het vervolgens met de satelliet telefoon. We krijgen direct contact. Alles is goed met haar en de rest van de familie. Klaarblijkelijk ontvangen ze onze sms’jes wel, maar de antwoorden die ze geven komen de laatste dagen niet bij ons aan. Met een gerust hart kunnen we weer verder rijden. 
Voorbij Rakops gaat het pad naar links naar het CKGR. Vanaf nu hebben we de GPS eigenlijk niet meer nodig. De paden staan goed aangegeven. De eerste 10 km is ronduit slecht. Veel kuilen en zacht zand en veel stof. Maar daarna wordt de weg breder en beter en het aantal koeien neemt af. We weten niet of daar verband tussen zit. Wel weten we, dat met name de koeienpaden die dwars over de weg lopen, erg vervelend zijn. Die koeienpaden zijn erg diep uitgesleten, dus je moet er niet te hard doorheen rijden.

Bij de Matswere entrance gate checken we in en betalen de parkfee. Ook krijgen we nog een leuke routekaart. We nemen een douche bij het toilet gebouw van de campsite en vullen daar nog even onze watertank bij. Daarna gaan we door naar Deception Valley. Eerst rijden we 10 km op en neer naar de Deception pan en pauzeren/lunchen aan de rand van de pan. De Deception valley is een prachtige mooie grasvlakte met af en toe wat bomen en struiken. Daar kun je eventueel aanwezig wild goed zien. Deception pan is een drooggevallen en kale grijze vlakte. Na de lunch gaan we op weg naar Sunday pan. Onderweg gezien: veel gemsbok, kudu en springbok. Via de Leopard pan rijden we naar de Sunday pan campsite. We kozen nog even de verkeerde campsite, die bezet was door twee families. Maar na controle van ons en hun boekingsformulier bleek dat Ineke een fout had gemaakt. Wij hadden geboekt voor campsite 3 een paar honderd meter verderop. Beiden liggen een km vanaf de waterhole op een heuvel met zicht op de vlakte. Na 16.00 uur gaan we nog even bij de waterhole kijken. We zijn niet de enigen die dat doen. Er staan 5 auto’s bij de waterhole. Waarschijnlijk de “bewoners” van de andere Sunday pan campsites.

Het is op de campsite niet zo winderig als op de voorgaande twee avonden, dus we hebben weer een heerlijk vuur en heerlijk koeienlapjes (chops). Na het eten genieten we van de sterrenhemel en de nieuwe maan.
’s Nachts horen we in de verte leeuwen brullen.

Maandag 20 augustus
Eindpunt van de dag: campsite Motopi 2 (CKMOT02)

Voor het ontbijt vertrekken we al richting waterhole. Wel hebben we eerst theewater gemaakt. Bij de waterhole is het volkomen verlaten. Een deel van het ontbijt nuttigen we bij de waterhole, maar omdat daar niets te zien is besluiten we om de Sunday pan loop te rijden.
Ook op de Sunday pan loop zien we niet veel. Alleen twee vosjes. Daarna rijden we door naar de Leopard pan om deel 2 van het ontbijt te nuttigen. En daar loopt ineens een prachtige leeuw. We ontbijten vlak bij hem. Op een gegeven moment is hij het zat dat we naar hem kijken en loopt hij weg. We denken dat we hem kwijt zijn, maar als we op pad gaan naar de Passarge valley gaan we per ongeluk eerst nog even de Leopard pan loop op. En daar zien we hem weer. Maar dan verdwijnt hij voorgoed tussen het struikgewas.
Het grootste deel van de dag rijden we door de Passarge valley. Wat een mooie vallei. Geel waaiend gras met af en toe wat boompjes of stuiken. Dat is toch wat anders dan we hadden verwacht. Sowieso moeten we ons idee van de Kalahari bijstellen. Dit is echt geen woestijn, maar een steppe. Alleen dicht bij de kust van Namibië is echte woestijn.

Onderweg zien we 3 keer een honey badger. Ze zijn erg schuw, maar het lukt ons toch om één redelijk goed op de foto te krijgen. We hadden nog nooit een honey badger gezien. Dit is niet 1 van de big 5, maar toch leuk om wat nieuwe dieren te spotten.
Tijdens de koffiepauze ontdekken we dat het water uit ons watervat niet meer schoon is. We maken daarom koffiewater klaar met flessenwater. We vermoeden dat we bij Kasane of Katimo Mulilo vuil water hebben ingenomen.
Bij de Passarge waterhole zijn we gestopt met het idee om te lunchen, het is tenslotte lunch tijd. De dieren zijn hier erg schuw, ook al stonden we op eerbiedwaardige afstand van de waterhole. We hebben wel een half uur gewacht totdat de struisvogels dichterbij durfden te komen. Struisvogels bij een waterhole hadden we ook nog nooit gezien. Vandaar dat we hier wel 1,5 uur hebben gestaan, en rustig wat hebben gelezen zonder te lunchen. We wilden de auto niet verlaten en zo de omgeving verstoren. Wij zijn de enige bezoekerss bij de Passarge waterhole. Onderweg voor en na Passarge zijn we wel tegenliggers tegen gekomen. Dan is het even, wie het track uitgaat om de ander te laten passeren. Vaak lost zich dat vanzelf op. Je probeert vaak in te schatten wie de beste auto daarvoor heeft. De wegen zijn overigens goed berijdbaar. Wel wordt je op lange rechte stukken veel door elkaar geschud vanwege corrigations.
Om een uur of 1 rijden we verder en na 10 minuten zetten we de auto langs de weg om te lunchen met melk, cereals en Malarone. Onderweg zien we nog een karkas van een giraf. Het vel zat er nog op, maar er waren geen aaseters in de buurt. We hebben sowieso dit jaar geen gieren gezien.

Bij Motopi gaan we eerst naar de Motopi campsite. Het was nog even puzzelen welke plek door ons was gereserveerd. Ineke had nl. de laatste week de boeking nog aangepast. En klaarblijkelijk niet het juiste formulier uitgeprint. In de GPS stond Motopi 2, dus daar zijn we naar toegegaan. We waren volgens ons helemaal alleen in dit gebied, terwijl de boeking office nog had gezegd per mail dat de andere plek bezet was. Thuis blijkt dat Ineke helemaal in de war was. We hadden plek 1 gereserveerd (CKMOT01).
Ook deze campsite heeft weer keurig bush sanitair. Ineke neemt een douche met de Solar Shower. We hebben nu water genoeg om te douchen, nu we het water niet meer kunnen gebruiken om te drinken. Van 4 tot half 6 gaan we een kijkje nemen bij de Motopi waterhole. Ook gaat Johan nog wat foto’s nemen van de installatie op zonne-energie die de borehole aandrijft.

Bij de Motopi waterhole zijn we alleen met de dieren, die ook hier erg schichtig zijn. We zien nog net een groep wildebeesten weglopen. En daarna is het wachten op de giraf. Die er een half uur over doet om metertje voor metertje dichterbij te komen. Ons steeds goed in de gaten houdend.
’s Avond is het nog steeds lekker warm, en genieten we van het vuur en de sterrenhemel. Johan maakt wat restjes klaar van wortel aardappel en vlees.
’s Nachts horen we geen leeuwen, maar waarschijnlijk wel black backed jackals. Morgen begrijpen we waarom.

Dinsdag 21 augustus
Eindpunt van de dag: Thakadu Bush Camp Ghanzi
 
Eerst gewoon ontbeten. We verwachten toch niet veel te zien bij de waterhole. De laatste eieren opgemaakt. Je merkt dat het eind van de vakantie in zicht komt. We zeggen vaak: "de laatste keer". Voor vertrek schept Johan alle as in het gat dat daarvoor is gemaakt achter het toilet. Zo kunnen we de campsite netjes achterlaten voor de volgende gasten.

Bij de waterhole is niets te beleven. Maar we rijden nog even rond en zien dan in eens aan de rand van de pan een kill, waarbij nu zes black backed jackal zijn. Nu weten we ook waarom we vannacht de black backed jackal hadden gehoord. Er is een kill geweest. Een jonge gemsbok heeft dit niet overleefd en de jackals vechten om een lekker stukje vlees.
Dan op weg naar D’kar. We zien niet veel en zeker geen nieuwe dieren. De weg was verbazingwekkend goed. Dus Johan kon goed vaart maken.

Bij de fence zie je dat het wild zich niet laat belemmeren door de vet fence. Nog een aantal mooie foto’s kunnen nemen van een Kudu die tussen de twee fences in staat. We zijn eerder dan verwacht weer bij de tar road.
D’kar valt wat tegen. De winkel voor contemperary art heeft veel kleurrijke schilderijen in de verkoop voor hedendaagse prijzen. Ineke vindt de schilderijen niet mooi. Zij had Bushmen craft verwacht maar dit is echte kunst. Voor liefhebbers de moeite waard.
We rijden nog wat rond in het dorp. Bij de clinic zijn veel vrouwen. Het lijkt erop dat men daar voorlichting krijgt. We kijken nog even bij de kerk en een soort school. Maar daar is het doodstil. Navraag leert dat het een opleiding is voor pre-school leraren, die nu op vakantie zijn. Er is ook een pre-school en daar zijn nog wel leerlingen en een docent. Ineke loopt er nog even naar toe om de laatste pennen weg te geven.

Dan Ghanzi. We zijn op en neer gereden om ons een beeld te vormen van Ghanzi. Daar waren we ook nog nooit geweest. We zien veel overheidsinstanties. Best nog een groot dorp. We stoppen bij de Spar. Niet dat we iets nodig hebben, maar gewoon om even te kijken. We kopen uiteindelijk nog wat cakes en een scone, maar die blijken niet lekker te smaken. Het is net als de eierkoeken die je bij ons in het dorp te koop zijn. Daar zit ook een soort spiritus geur aan. En we kopen Cobra wax voor onze Zimbabwiaanse beelden van soap stone.
Gister bij de koffie hebben we ontdekt dat ons drinkwater (vat van 75 liter) niet meer schoon is. Er zitten veel haartjes in en lichtgevende groene vlokjes. Dus we maken nu koffie en thee van flessenwater. Vandaar dat we ook nog wat water kopen. En van die lekkere sappige sinaasappels.

Tegenover de Spar is een souvenir winkel waar we gaan kijken. De deur is op slot, maar al snel komt er iemand aan. Er is een workshop achter de souvenirshop, waar ze leren hoe ze van de schaal van struisvogel eieren mooie kettingen e.d. kunnen maken. We kopen een soort koeienstaart (fly whip). Een deel van de shop is een museum. En daar zien we alle souvenirs die we in het verleden hebben gekocht, en nu bij ons in de kamer staan. Maar dergelijke souvenirs kun je tegenwoordig niet meer kopen, zoals een echte bushman set of een kruidentasje van een schildpadschild. Vanuit het raam van de shop hebben we goed zicht op de workshop en Ineke vraagt of ze daar een kijkje mag nemen. We mogen foto’s maken en dat levert leuke plaatjes op. Tussen de werkende moeders liggen diverse baby's te slapen.

Aan het eind zei één van de vrouwen iets over hoe slecht ze het hadden in Ghanzi. Dat was voor mij het teken om even met haar naar de auto te lopen voor wat kleren. De meeste kleren, handdoeken etc. laten we nl achter. Onderweg hebben we al het een en ander weggegeven, maar nu weten we ongeveer wat we nog nodig hebben. Dus alle T-shirts van Ineke gaan mee met die mevrouw. Er komen ook nog wat kinderen en een meneer bij staan. Die krijgt alle kleren van Johan die we niet meer nodig hebben.
Daarna de laatste kilometers naar Thakadu Bush Camp. Die is goed aangegeven en weldra zijn we op de camping. Een mooi plekje bij een natuurlijke pan. We laten hier onze handdoek achter van een oud 10 Pula biljet. Een 10 Pula biljet met nog een afbeelding van Quett Masire, die in de jaren 90 president was van Botswana. Ze hebben hier nl diverse zaken aan de wand hangen. Ze wist direct al een plekje waar hij kon hangen.

De middag gebruiken we om alle kleren uit te zoeken. We moeten nl. nog wel wat aanhebben op de terugreis. Zoveel mogelijk kleding en handdoeken laten we achter.
Smaken verschillen: Ineke vindt dit een fantastische campsite. En maakt nog een wandeling om te kijken wat voor diverse soorten lodges en vaste tenten ze hier hebben staan. Johan ziet alleen wat er nog allemaal aan opgeknapt kan worden. Leidingen die niet onder de grond liggen. En natuurlijk vindt hij dat men alle gloeilampen moet vervangen. Ook liggen overal stenen. Maar dat is hier het landschap. Geen zand, maar overal stenen. Dus ook de weg ernaar toe, die gelukkig maar 3 km is, is één en al stenen. Ook wordt hier nog geen gebruik gemaakt van zonne-energie, maar nog steeds van hout gestookte boilers. Maar er is heerlijk warm water, dus we nemen beide nog een douche. We kunnen pas thuis weer douchen. Het toiletgebouw is leuk beschilderd van binnen. Ook is er een leuk verhoogd zwembad. Maar dat is te koud om nu te gebruiken. Je hebt hier ook Wi-Fi op de campsite. En dus zie je iedereen, behalve wij, op het terras met een laptop zitten.
Aan het eind van de middag gaan we bij de waterhole zitten op het terras van het restaurant, waar we ook eten. Johan neemt Warthog linzen soep en Ineke als voorgerecht Eland carpaccio. Beide nemen we als hoofdgerecht Eland filet met patat. Geserveerd met een klein beetje kool salade.
Helaas komt er weinig wild bij de waterhole. Eén kudu en na zevenen, als het al donker is, nog een tweetal elanden. Maar je kunt ze, ondanks de verlichting, niet goed zien.

Woensdag 22 augustus
Eindpunt van de dag: businessclass bij Air Namibia

Net als anders staan we weer om 6 uur op. Ook al moeten we ver rijden. Nog zo’n 500 km. We denken dat ruim binnen de tijd te kunnen doen.
De weg is stil. Hier wonen nauwelijks meer mensen. Wel zie je hier ineens (eigenlijk vanaf Kuku fence) weer fences langs de weg. Dus hier is weer veeteelt middels bedrijven. Je ziet hier ook meer invloeden van blanke Zuid-Afrikaanse boeren. Onderweg veel struisvogels langs de weg.
De weg is goed onderhouden en we rijden snel naar de grens. We drinken nog even koffie voordat we de grens passeren.
Het Botswaanse deel van de grens gaat snel. Maar bij Namibië staan er wel 50 man voor ons. En dat duurt dus wel even.
Maar alles verloopt zonder problemen en we kunnen uiteindelijk gewoon door rijden.

We zijn al vroeg in Windhoek. En besluiten om niet direct naar het verhuur bedrijf te gaan, maar eerst even te lunchen in de hoofdstraat. We parkeren bij het Wernhill Shopping Centre en al snel vinden we een leuk restaurant, op de eerste verdieping. Het is natuurlijk nog leuker om ergens op een terrasje aan de straat te zitten, maar die zagen we niet. Dit bleek een visrestaurant te zijn. Dus voor het eerst deze vakantie eten we vis, terwijl we naar de drukte op straat beneden ons kijken.
Daarna gaan we door naar het verhuurbedrijf. We weten niet hoe anderen dat doen, maar bij ons is dit altijd chaotisch. We verdelen de spullen. Het deel dat mee moet terug naar Nederland (dat is niet veel, maar ook dat moet wel in de tassen passen. En het deel dat we weggeven aan het personeel dat de auto schoon en rijklaar maakt voor de volgende klant. Die hebben dan weer een goede dag. We blijken toch nog lang niet alle kleren weggegeven te hebben. We hebben zelfs kleren helemaal niet aangehad. En alle dikke truien willen we pas op het laatst weg doen.
We hebben alleen nog de kleren die we aan hebben en die we in het vliegtuig aan willen hebben. Het is veel te heet om ons nu om te kleden. En we denken dat we op het vliegveld nog tijd genoeg hebben om ons om te kleden..
We bespreken nog even alle mankementen en grote voordelen van de AHA canopy, en dan vertrekken we. We moeten eerst nog een ander echtpaar ophalen, en dan de laatste 45 km naar het vliegveld.
Daar aangekomen denken we rustig te kunnen omkleden en de tassen even netjes te kunnen inpakken. Maar dat pakt anders uit. We zien een grote rij staan, met daar tussen de twee meisjes die we in Opuwo hadden ontmoet. We wisten niet dat die met het zelfde vliegtuig terug zouden vliegen.
Zij vertellen ons dat er chaos is bij Air Namibia. Gisteren konden er al 70 man niet mee met het vliegtuig. Die moeten nu dus ook mee, dus het is dringen voor nog een plekje. Wij dus direct in de rij, zonder om te kleden. En de tassen goed inpakken kunnen we ook wel vergeten. Nu maar hopen dat er niets kapot gaat onderweg. En dan begint het wachten. Ineens wordt de rij opgesplitst in 3 rijen en schuiven we een stuk naar voren.

Als wij aan de beurt zijn horen we dat het vliegtuig vol zit. MMMAAAARRR er zijn nog 4 business class stoelen vrij. Ze houdt onze paspoorten en wij worden uit de rij gehaald. Zo hebben we enkele uren gestaan, gezeten en gehangen. Vanaf dat moment krijgt Iedereen te horen dat men niet meer mee kon. Dan kon men zich melden bij een andere balie en kreeg men waarschijnlijk te horen in welk hotel men ondergebracht werd. Soms mochten mensen nog wel mee. Die hadden waarschijnlijk al boarding passen geregeld via internet. TIP: zorg er altijd voor dat je vroegtijdig online incheckt. Dat hadden wij nl niet gedaan.
Er waren mensen die ontzettend boos werden. Met name één mevrouw die liep maar heen en weer. Maar wel met het resultaat dat ze later wel in de businessclass zit. Dus het heeft wel gewerkt.
Uiteindelijk kwam de grondstewardess weer bij ons. Met vage verhalen dat er inderdaad mensen waren die hadden geupgraded naar businessclass. Maar uiteindelijk konden we toch een boarding pass krijgen en werd de bagage weggevoerd. Maar de manager zou nog wel langs komen om met ons te praten. Dus zeker was het echt nog niet.
Wel konden we door de douane. En in de wachthal heeft Ineke zich omgekleed in de toiletten.
Toen werden we toch nog naar voren geroepen en ging de stewardess die ons steeds te woord had gestaan met ons naar buiten. Daar gaf ze aan dat we eigenlijk wel 10000 NAD hadden moeten betalen want zo duur was businessclass. Maar dat ze dat niet van ons verwachtte. Maar we konden wel een tegemoetkoming geven aan de mevrouw, die ons zo goed had geholpen (haar manager). Als we dat aan haar zouden geven, zou zij het aan die mevrouw geven. We snapten die vraag niet, want zij was toch degene, die ons zo goed had geholpen? Ze kwam ook wat onzeker over. Wij zagen het als een verkapte vorm van omkoping: vanuit onze opluchting om op het laatste moment toch nog mee te kunnen, kom je inderdaad makkelijk in de verleiding om uit dankbaarheid wat geld toe te stoppen. Daar voelden we niets voor. Het is hun fout en upgraden naar een hogere klasse hoort bij hun werkzaamheden, waarvoor ze worden betaald. Dus dat weigerden we. Dat begreep ze. Wij kwamen in de businessclass terecht zonder daar verder voor te betalen. We konden direct doorlopen naar het vliegtuig, maar hebben geen foto genomen. We willen nu geen aandacht trekken. We krijgen wel de minste plekken in de business class, maar dat mag de pret niet drukken. Het eten is goed en de drank vloeit volop. Johan heeft zijn glas nog niet leeg of ze staan al weer klaar met de wijn fles. En het allerbelangrijkste:  We hebben heerlijk geslapen. Wat een verschil. Dat los je dus echt niet op met een slaaptabletje van de apotheek.
Toen we in het vliegtuig zaten, hebben we nog snel een sms naar Anita gestuurd. Die ons zou ophalen uit Frankfurt.

Donderdag 23 augustus
Eindpunt van de dag: thuis

De vlucht gaat voorspoedig. Onze bagage is er als laatste in gegaan en komt er als eerste uit.
We lopen zo langs de douane en daar staat Anita. Het is goed om elkaar weer te zien.
De autorit naar huis verloopt uitstekend. We zijn om 1 uur ’s middags thuis en kunnen terug kijken op een fantastische vakantie.
Toch nog een keer? Wie weet.

<<Chobe - Kubu campsite
<<Ntwetwe pans - Dzibui Pans
 
29 - 31 juli:
Heenreis - Rock Arch
Rock sculpure trail
Maribib
1 - 3 aug:
Homeb - Ameib
Elephant Head
Philips cave
Erongo Plateau camp
Vingerklip lodge
4 - 6 aug:
Vingerklip
Porcupine Camp
Khowarib trail & camp
Hoanib trail
7 - 9 aug:
Huarusib trail
Puros - Khumib trail
Opuwo
10 - 12 aug:
Okongo campsite
Goaboca campsite
Nambwa campsite
13 - 15 aug:
Kwando - Mudumu
Katimo Mulilo
Namwi campsite
16 - 18 aug:
Chobe - Kubu campsite
Ntwetwe pans
Dzibui Pans
19 - 23 aug:
CKGR - Sunday pan
Motopi - Ghanzi
Windhoek